مبلمان و زیباسازی شهری

طراحی عناصر مبلمان شهری ، ارتقاء کیفیت محیط شهری

شهر من شهر معلول :

 شهروندان سالمند، مادران، جانبازان و معلولین در اکثر فضاهای شهری ما جائی ندارند. جانبازان گوشه گیرانی فراموش شده اند. عدم حضور جانبازان و معلولین در شهرهای ما ناشی از معلولیت آنان نیست، بلکه ناشی از معلولیت شهر است، معلولیتی که مانع حضور فعال ترین جوانان دوران 8 سال دفاع مقدس در فضاهای شهری شده و آرام آرام خاطرات آن دوران را از یاد نسل جدید زدوده است و مسئولیت آن مستقیما بر عهده مدیران شهری است که با ناآگاهی و عدم استفاده از نیروهای متفکٌر این گسست را ایجاد کرده اند. ای کاش به جای این همه شعار و تصویر و تابلوی شهیدان، یادگاران جنگ را به شهر می آوردیم و اجازه می دادیم شهر با آنها زندگی کند، نفس بکشد و ارزشهایش را از خاطر نبرد.

سالمندان نیز اینگونه اند، شهر ما،پدرانمان را زودتر از مرگشان از ما میگیرد، مادر بزرگها جز چند کوچه ای حول و حوش منزلشان جای دیگری نمی توانند بروند و از هیچ وسیله نقلیه عمومی نمی توانند بهره مند گردند! این افراد به همراه مادرانی که کودکان خود را حمل می کنند و معلولین با وسائل کمکی هنگام استفاده از پیاده روها با مشکلات اساسی مواجهند. نابینایان هیچ راهنمائی برای عبور و مرور و شناخت مرزها ندارند. حتی ناشنوایان نیز بدلیل اینکه بوق مهمترین عامل برقراری ارتباط در شهرهای ما است هنگام تردّد با مشکلاتی روبرویند.  
نسل جوان ما چه کند با این شهر؟ شهری که نه خاطراتش را در آن می یابد، نه ارزشهایش را می بیند و نه نسلهای گذشته اش را؟ و این چنین ، شهر پیوندهایش را با خود از دست می دهد  و راه رفتن در آن برای آنانکه می خواهند فقط از شهر بهره ببرند دشوار می شود.

معاونتهای فرهنگی رسالت اصلی خویش را در فرهنگ سازی شهری یا فراموش کرده اند یا اصولا دغدغه آن را ندارند و درگیر اجرای طرحهای فرهنگی دیگری شده اند که متولیان دیگری نیز دارد . واحدهای زیبا سازی بدلیل مدیریتهای مقطعی و عدم شناخت مناسب روزمره گی می کنند و مردم در لابلای تصمیمات ناصواب مدیران شهری ( که ملاک انتخاب آنان گرایش های سیاسیت ) گیر کرده اند . 

هیچ کشوری مانند ما معلول ارزشی ندارد . معلولین ارزشی همان جانبازانی هستند که تنها در شعار به آنها می پردازیم . هیچ فرهنگ و دینی مانند ما سفارش برای احترام به بزرگان نکرده است . و در هیج مذهبی بهشت زیر پای مادران نیست و تنها در شهرهای ما اینان جایگاهی ندارند . شاید وقت آن رسیده که کمی به کیفیت شهرهایمان بیندیشیم . برای ساکنان آن ارزش قائل شویم . به امید آن روز . 


+ نوشته شده در  سه شنبه 16 مهر1387ساعت 9:56  توسط سید مسعود سعیدی  |